اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٢٠ - آشوبى نطنزى
ابن منده، ابوالطیّب
ابوالطیّب بن منده، از ادباء و فضلای اصفهان است. در علم نحو، مهارت بسزایی داشته، و مافرّوخی او را از متقدّمین نام می برد. ظاهرا نام برده در قرن سوم یا چهارم هجری می زیسته است.[١]
ابن منده، احمد
ابوسعد احمد بن ابراهیم بن منده، از محدّثین اصفهان است. از اهل فضل و جود و سخا بود، و به نیازمندان و غرباء، خصوصا محدّثین و راویانی که به اصفهان می آمدند، انفاق می کرد. از محمّد بن عمر بن حفص و عبداللّه بن جعفر نقل حدیث نموده است. وی در سال ٣٥١ق وفات یافت.[٢]
ابن منده، احمد
ابوعمرو احمد بن حسن بن منده اصفهانی، از محدّثین اصفهان است. وی در نیشابور ساکن بوده است.[٣]
ابن منده، اسحاق
ابویعقوب اسحاق بن محمّد بن یحیی بن منده، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است. از خاندان حدیث و روایت است، حافظ ابونُعیم اصفهانی او را دیده؛ ولی از او حدیث نشنیده است.
از عبداللّه بن محمّد بن نعمان و ابن ابی عاصم و بزّاز حدیث نقل کرده است، و محمّدعبدالرّحمان بن مخلد از او نقل حدیث می کند. وفات او در ماه رمضان سال ٣٤١ق
[١] محاسن اصفهان، ص٣٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٥.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٥٥ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٦.
[٣] تاریخ نیشابور، ص٧٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٦.