اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٢ - آشوبى نطنزى
لو انّنی فاضٍ قضیتُ قضیه انّ الحدیث مع الغناء الحرام[١]
ابن اُسَید اسحاق
ابوالحسن اسحاق بن محمّد بن ابراهیم بن حکیم ابن اُسید اصفهانی از محدّثین اصفهان است. حافظ ابونُعیم درباره او می گوید: «شیخ ثبت صدوق، عارف بالحدیث ادیب و لا یحدث الاّ من کتابه». از حسن بن عثمان، محمّد بن عاصم و ابوامیّه روایت کرده است، و احمد بن عبیداللّه بن محمود، محمّد بن جعفر و محمّد بن عبیداللّه بن مرزبان از او حدیث نقل می کنند. کتاب الشّیوخ از تألیفات او است. وفاتش در رمضان ٣١٢ق بوده است.[٢]
ابن اَشته*
«ابن اشته» شهرت چندین تن از محدّثین اصفهان در قرن سوم و چهارم هجری است. نسب این خاندان به شخصی به نام «اَشته» (به فتح اوّل و سکون دوم) منتهی می شود.
ابن اشته احمد
ابوالعبّاس احمد بن عبدالغفّار بن علیّ بن اشته حافظ اصفهانی، از محدّثین قرن چهارم هجری است.
وی در ٤١٠ق متولّد و در سال ٤٩٢ق وفات یافته است. از سعید بن محمّد نقّاش و ابوالحسن علیّ بن ابی حامد خرجانی روایت می کند، و ابونصر اسماعیل بن محمّد بن
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٢٣ ١٢٤؛ مزارات اصفهان، ص١٨٥؛ تاریخ تشیّع اصفهان، صص٢٠٧ ٢١٠؛ ریحانه الادب، ج٧، ص٣٨٣؛ الکنی و الالقاب، ج١، صص٢١٢ ٢١٣؛ رجال نجاشی، ص٦٤؛ رجال ابن داوود، ص٣٤؛ مجمع الرّجال، ج١، صص١٢٥ ١٢٦؛ بغیه الوعاه، ص١٤٦؛ نوابغ الرّواه، ص٣٦؛ فهرست، شیخ طوسی، ص٣٢؛ یتیمه الدّهر، ج٣، ص٢٦٧؛ معجم الادباء، ج٤، صص٧٢ ٧٧؛ معجم رجال الحدیث، ج٢، صص١٥١ ١٥٢؛ الذّریعه، ج٢، صص٢٢٣ ٢٢٤؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «احمد»، ص١٢٢٢؛ معجم المؤلّفین، ج١، ص٣١٤؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٤٦؛ هدیه العارفین، ج١، ص٥٧، معالم العلماء، ص١٩؛ نقد الرّجال، ص٢٥.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢١٩؛ الاعلام، ج١، ص٢٨٧.