ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٤٠

تفسير عمومى خطبهء صد و هشتاد و پنجم ٣ ، ١١ - الحمد للَّه الَّذي لا تدركه الشّواهد ، و لا تحويه المشاهد ، و لا تراه النّواظر ، و لا تحجبه السّواتر ، الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه ، و بحدوث خلقه على وجوده . . . تا ١١ ( ستايش خداى راست كه حواس ظاهرى او را نتواند درك نمايد و ديدگاه‌هاى جهان طبيعت نتواند او را در برگيرد و ديده‌هاى نظاره گر نتواند او را ببيند و پرده‌ها او را نپوشاند . با حدوث عالم خلقت دلالت بر قدم خود دارد [ همان گونه كه ] با ايجاد مخلوقات دلالت بر وجود خود مى نمايد . . . تا ١١ ) آن ذات اقدس به جهت غايت لطافت و تجرد از هرگونه ديدگاه و بيننده بالاتر است .
او فوق جسم و جسمانيات و بالاتر از استعدادهاى درك همهء عوامل درّاكه است . لذا انسانى كه مى خواهد در ارتباط با خداوند ذوالجلال در چنين ديدگاهى با چنان وسايل محدودى توفيق يابد ، انتظار بيهوده اى را مى كشد . ما انسانها معمولا از يك اشتباه منحرف كننده غفلت مى ورزيم و آن اينست كه ما همواره گمان مى كنيم كه آن همه معلومات محدود و نامحدود و گاهى هم بعضى از حقايق بىنهايت كه درك و دريافت مى نماييم ، در نتيجهء كاربرد همين عوامل درك مانند حواس طبيعى يا وسايل و