ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٦١ - تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و يكم

تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و يكم امير المؤمنين عليه السلام نيايش زيرا را هر وقتى كه با دشمن مواجه مى گشت ، به بارگاه خدا عرض مى كرد : « پروردگارا ، در اين ميدان كه مرز زندگى و مرگست دلهاى طرفين به تو متوجّه شده و گردنها به طرف تو دراز گشته است و چشمها به پيشگاه تو خيره شده و گامها به سوى تو برداشته شده و بدنها از هول و هراس مرگ لاغر شده است .
پروردگارا ، عداوتهاى پنهانى آشكار شده و ديگهاى كينه توزىها به غليان افتاده است . خداوندا ، از غايب بودن پيامبرمان به تو شكوه مى كنيم و از زيادى دشمن و پراكندگى تمايلات پناه به تو مى آوريم .
اى پروردگار ما ، ميان ما و قوم مقابل ما را با حق و حقيقت حل و فصل فرما و تويى بهترين گشايشگران » [١] نيايش و پناه بردن به الطاف خداوندى در هنگام رويارويى با دشمن كه مبادا اختيار از دست خارج شود و به دشمن ستم شود .

[١] . اين نيايش ، متن نامه شماره ١٥ است .