ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٨٢ - كسى كه خداوند به وسيلهء آزمايش و تجارب نفعى به او نرساند

طولانى به خطا رفته باشد .
٣ - چگونه مى توان آن همه سالِ عمر را براى خويشتن و براى مردم توجيه كرد كه من در اين مدت طولانى به خطا رفته‌ام اگر اينان متوجه شوند كه خداوند نيرويى براى بازسازى و جبران گذشته به وسيلهء توبه و پشيمانى از خطاها عطا فرموده است كه انسان را مانند يك متولَّد جديد در صحنهء زندگى در مى آورد ، در صدد بازسازى خويشتن بر مى آيند و حيات خود را تجديد مى نمايند .
٤ - بيمارى تكبر و خودخواهى كه مانع از هر خير و صلاح انسانى است . خود طبيعى حيوانى همواره به صاحب خود تلقين مى كند كه راه همين است كه تو مى روى و هدف همين است كه تو انتخاب مى كنى به همين جهت است كه ندامت و تأسف هرگز سراغ مردم مبتلا به بيمارى خودخواهى را نمى گيرد .
بدعت كاران كه بر مبناى هوى و هوس خود ، دين را منحرف مى كنند نه بر يك برهان ثابت از خدا تكيه دارند و نه بر روشنايى يك حجّت . غوطه خوردن در تخيلات و خود فريبى با مغالطه‌ها و سفسطه‌ها و گندمنمايى و جو فروشى براى ديگران كار آنها است . خدا جان آنان را در تاريكىها و اضطرابات ، گمراه فرموده است .
خداوند سبحان هيچ كس را به چيزى مانند قرآن اندرز نداده است ، زيرا قرآنست كه طناب محكم خداوندى براى چنگ زدن و صعود به درجات عالى كمالات است . . . براى تكميل بررسى در بارهء عظمتهاى قرآن مراجعه فرماييد به همين مجلد به تفسير و اعلموا انّ هذا القرآن هو الناصح الذى لا يغش . . . و مجلد دوم از ص ٢٠٦ تا ٢٢٢ و مجلد سوم ص ٦٤ و مجلد چهارم ص ٢٣٤ و ٢٣٥ و ص ٢٥٣ تا ٢٥٥ و از ص ٢٦١ تا ٢٧١ و مجلد سيزدهم از ص ١٣ تا ص ١٨ و مجلد چهاردهم از ص ١١٥ تا ١١٧ و از ص ١٢٩ تا ص ١٣٢ .
٦٢ ، ٦٤ - مع أنّه قد ذهب المتذكَّرون ، و بقي النّاسون أو المتناسون فإذا رأيتم خيرا فأعينوا عليه