ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٩ - ترجمهء خطبهء صد و هفتاد و ششم

تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و ششم
تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و ششم ٣ ، ٤ - انتفعوا ببيان اللَّه ، و اتّعظوا بمواعظ اللَّه ، و اقبلوا نصيحة اللَّه . . . ( از بيان خداوندى بهره برداريد و مواعظ الهى را قبول كنيد و خير خواهى مقام ربوبى را بپذيريد . . . ) نصايح و اندرزهاى خداوندى فوق همهء پند و اندرزها و مواعظ است .

نصايح و اندرزهاى خداوندى فوق همهء پند و اندرزها و مواعظ است .
خداوند سبحان مى فرمايد : ( إِنَّه لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَما هُوَ بِالْهَزْلِ ) [١] ( قطعا قرآن سخنى است تفكيك كننده حق از باطل و آن قرآن شوخى نيست ) وَ ( كَلَّا إِنَّه ) وَ ( وَوَهَبْنا لَه ) وَ ( هُدىً وَذِكْرى ) [٢] ( كلام خداوندى ياد آورندهء حقايق است به كسانى كه داراى خرد مى باشند . اين قرآن هدايت است ) هر سخنى و هر نظريه اى كه مستند به غير خداوند جلّ و علا باشد ، از هر كس هم كه باشد ، از چهار جهت در مجراى نقص است :

[١] . سورهء الطارق ، ١٣ و ١٤ .
[٢] . عنوان تذكره ( يادآور ) بودن قرآن در مواردى از قرآن آمده است : طه ، آيهء ٣ و الواقعة ، آيهء ٧٣ و الحاقة ، آيه ١٢ و ٤٨ و المزمل ، آيه ١٩ و المدّثر ، آيهء ٤٩ و ٥٤ و الانسان ، آيه ٢٩ و عبس ، آيه ١١ . هدى و ذكرى در غافر ، آيه ٥٤ و هدى با مشتقاتش در آياتى فراوان .