ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٣٥ - ترجمهء خطبهء صد و هشتاد و پنجم

ترجمهء خطبهء صد و هشتاد و پنجم در اين خطبه مباركه خدا را ستايش نموده و رسول خدا ( ص ) را ثنا مى گويد و آفرينشى از حيوان را توصيف مى فرمايد ١ حمد خداوند متعال ٢ ستايش خداى راست كه حواس ظاهرى او را نتواند درك نمايد و ديدگاه‌هاى جهان طبيعت نتواند او را در بر بگيرد ، و ديده‌هاى نظاره گر نتواند او را ببيند و پرده‌ها او را نپوشاند . ٣ با حدوث خلق دلالت به قدم خود دارد [ همان گونه ] كه با حدوث مخلوقات دلالت بر وجود خود مى نمايد ٤ و از مشابهتى كه ميان مخلوقاتش برقرار نموده دلالت برنداشتن شبيه كرده است . ٥ خداوندى كه در وعدهء خود صادق است و بالاتر و بىنيازتر از آن كه ستمى بر بندگانش روا بدارد . شأن او است عدالت در ميان بندگانش و دادگرى بر آنان در حكمش . ٦ با حدوث اشياء به ازليّت خود اشتهاد نموده و با نشان ناتوانى كه به آن اشياء زده است ، توانايى خود را اثبات فرموده و با مضطر ساختن آن اشياء به زوال و فناء دوام و ابديت خود را آشكار فرموده . ٧ يگانه ايست نه به مفهوم شمارش عددى ، دائمى است نه به معناى امتداد پايان پذير و وجود او پايدارى است بىنياز از تكيه گاه . ٨