ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٣١ - ترجمهء خطبهء صد و هفتاد و پنجم

ترجمهء خطبهء صد و هفتاد و پنجم اين خطبه در بارهء پند و نزديكى امير المؤمنين عليه السلام به رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم است ١ اى مردمى كه مورد غفلت نيستيد و اى رهاكنندگان دستورات الهى كه مسئوليد ٢ ، چه شده است كه شما را از خدا گريزان و به سوى غير خدا راغب مى بينم ٣ گويى آن چهارپايانيد كه شبان آنها شبانگاه آنها را به چراگاهى آلوده به وبا و آبشخورى درد خيز ببرد ٤ و جز اين نيست كه آن چهار پايان [ مانند گوسفندان ] تا مدتى علف خورانده مى شوند در حالى كه نمى دانند مقصود از آن تغذيه و فربه ساختن آنها چيست . اگر به آنها نيكويى شود يك روز خود را همهء روزگار عمر خود پندارند ، و سير شدنشان را همهء مرام و مقصدشان . ٥ سوگند به خدا ، اگر بخواهم ، در باره خروج و دخول و همهء شئون زندگى هر يك از شما ، خبر مى دهم ، ٦ و لكن مى ترسم در بارهء من به جهت مقايسه با رسول خدا ( ص ) كفر بورزيد . ٧ آگاه باشيد ، من اين گونه اسرار را به كسى كه مورد اطمينان است ، ابلاغ مى نمايم ٨ و سوگند به خدايى كه رسول خدا ( ص ) را بر حق انتخاب نمود و او را بر تمام مخلوقات برگزيد ، سخن نمى گويم مگر راست . ٩ آن رسول گرامى