ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٢٤ - ترجمهء خطبهء صد و هشتادم

تفسير عمومى خطبهء صد و هشتادم
تفسير عمومى خطبهء صد و هشتادم در توبيخ كسانى از يارانش كه از فرمان او سرپيچيدند گفته شده است : امير المؤمنين عليه السلام اين خطبه را پس از داستان حكمين و نابكارى آن دو و اختلاف و سستى برخى از يارانش فرموده است .
٢ ، ١٤ - أحمد اللَّه على ما قضى من أمر ، و قدّر من فعل ، و على ابتلائي بكم أيّتها الفرقة الَّتي إذا أمرت لم تطع ، و إذا دعوت لم تجب . . . ( ستايش مى كنم خدا را در برابر هر چيزى كه قضايش به آن متعلق گشته و به هر فعلى كه مقدر فرموده و مرا به شما مبتلا ساخته است .
اى گروهى كه هنگامى كه امر كنم اطاعتم نمى كنيد و هر موقع كه دعوت كنم اجابتم نمى نماييد . . . ) به اين جهت كه قضا و قدر خداوندى بر مبناى حكمت او است
به اين جهت كه قضا و قدر خداوندى بر مبناى حكمت او است لذا بايد مورد ستايش و تسليم بندگان باشد .
قطعى است كه با انقسام كارهاى انسانى به سه قسم خير و شر ، و « نه خير و نه شرّ » و عدم امكان استناد كارهاى شر و فاسد به خداوند متعال ، نبايد چنين توهّم كرد كه كارهاى