ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٣ - با سپرى شدن ساليان عمر ، كاخهاى سر به فلك افراشته تبديل به تلّ خاك و خانهها مبدل به گور مى گردد و اموال از آن وارثان و زنها از آن ديگران مى شود

اهميتترين نيروهاى مغزى و روانى و عضلانى مستهلك كرده و با عظمتترين آرمان زندگى خود را در وصال او دريافته بود . تلختر از همهء اينها ، آنست كه در لحظات واپسين عمرش احساس كند كه چشمانى به دنبال همسر او و منتظر برآوردن آخرين نفسهاى اوست . حال كه چنين است ، انسان عاقل نبايد به مال و منال و مقام و شهوات و ديگر عوامل لذائذ آن چنان دل بسپارد كه حتى تصور فراق آنها ، تلختر از مرگ براى او بوده باشد .
٢٨ ، ٣٥ - فمن أشعر التّقوى قلبه برّز مهله ، و فاز عمله فاهتبلوا هبلها و اعملوا للجّنة عملها فأنّ الدنيا لم تخلق لكم دار مقام ، بل خلقت لكم مجازا لتزوّدوا منها الأعمال إلى دار القرار ، فكونوا منها على أوفاز ، و قرّبوا الظَّهور للزّيال ( پس هر كس تقوى را با قلب خود دريافت سبقت در خير و كمال گرفت و به نتيجهء عملش نائل گشت [ حال كه چنين كوششى در خور تقوى است و وصول به بهشت نتيجهء آن ] پس بكوشيد و مسامحه روا مداريد و عملى كه شايستهء ورود به بهشت است انجام بدهيد ، زيرا دنيا براى شما اقامتگاه آفريده نشده است ، بلكه دنيا براى شما گذرگاهى خلق شده است كه اعمال نيكو را از اين دنيا براى جايگاه اقامت ابدى توشه برداريد . پس در اين دنياى گذرگاه با شتابى هر چه بيشتر به عمل و تكاپو بپردازيد و مركبها را براى كوچ و گذر از اين دنيا آماده بسازيد )