ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩١ - با سپرى شدن ساليان عمر ، كاخهاى سر به فلك افراشته تبديل به تلّ خاك و خانهها مبدل به گور مى گردد و اموال از آن وارثان و زنها از آن ديگران مى شود

< شعر > اينست همان صفّه كز هيبت او بردى بر شير فلك حمله شير تن شادروان < / شعر > < شعر > مست است زمين زيراك خورده است بجاى مى در كاس سر هرمز خون دل نوشروان بس پند كه بود آنكه بر تاج سرش پيدا صد پند نواست اكنون در مغز سرش پنهان < / شعر > اين كه قصرها و آلونكها ، كاخهاى سر به فلك كشيده و كوخهاى محقر با دست همين بشر سر برمى آورند و سپس فرو مى ريزند جاى ترديد نيست ، زيرا همگان با اين پديده كم و بيش مأنوسند . هيچ كس به دو مفهوم متضاد آباد و ويران جاهل نيست . آنچه كه بايد بشر بآن توجه داشته باشد و آن را بداند ، دو چيز است : يكى - اينست كه چگونه اين انسانها اجتماع كاخهاى مجلل و با شكوه را با كوخهاى محقر و ناچيز هضم نموده است يعنى آن كاخنشينها با كمال بىاعتنايى به كوخنشينها در آن عمارتها نشستند و خوابيدند و مشغول برخوردارى از هر گونه عوامل لذت شدند ، و ميشوند و نفهميدند يا به روى خود نياوردند كه اين دو نوع زندگى چگونه قابل تفسير و توجيه ميباشد دوم - هيچ جاى شگفتى نبود كه بزرگى و شكوه و استحكام و زيبايى كاخها و قصرها چنان عقول و دلهاى ساكنان آنها را خيره ساخت كه بخيال خود ناتوانى و حقارت شخصيت و نادانى خود را با تكيه بآن شكوه و استحكام و زيبايى جبران نمودند ، و بعبارت ديگر برون ذات خود را كه تشكل يافته از سنگ و سيمان و آهن و رنگ و سيم