ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٨

مى خواند : ( وَبَشِّرِ الَّذِينَ كَفَرُوا بِعَذابٍ أَلِيمٍ ) [١] ( و بشارت بده كافران را به عذابى دردناك ) و دنبال اين آيه مباركه ، آيه كنز را مى خواند : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الأَحْبارِ وَالرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ وَ ) [٢] ( و كسانى كه طلا و نقره را جمع و انباشته مى كنند و آنها را در راه خدا انفاق نمى نمايند ، آنان را به عذابى دردناك بشارت بده ) اين جريان ابو ذر را چند بار به عثمان گزارش دادند و او سكوت كرده بود .
سپس عثمان يكى از غلامان خود را فرستاد كه به او بگويد : از آن سخنانى كه بگوش عثمان رسيده است ، خوددارى كند .
ابو ذر بآن غلام گفت : آيا عثمان مرا از خواندن كتاب خدا و عيبگيرى از كسى كه امر خدا را ترك مى كند نهى مى كند پس سوگند بخدا ، رضايت خدا را با غضب عثمان جلب كنم ، براى من محبوبتر و بهتر است از اين كه خدا را با راضى ساختن عثمان به غضب در آورم .
اين پاسخ ابو ذر عثمان را غضبناك نموده و آن را در دل گرفت و صبر كرد و از اظهار آن يا ترتيب اثر به آن خوددارى نمود . تا اين كه عثمان روزى در حالى كه جمعى از مردم دور او نشسته بودند . گفت : آيا جايز - است كه امام از مال ( بيت المال ) قرضى بر دارد ، و

[١] المجادلة آيهء ٤
[٢] التوبة آيهء ٣٤ .