ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥٩ - همهء تلاش امير المؤمنين ( ع ) آن انسان كامل ، براى اصلاح انسانها و محو ظلم از ميان آنها بود

بود ، زيرا معناى دو بيت فوق اينست كه آن شخص كه مورد اميد براى طغرائى بود ، عمل به مقتضاى يارى و ياورى ننموده و او را تنها گذاشته است ، در صورتى كه بعضى از مردم آن جامعه كه على عليه السلام آنان را وسيلهء اصلاح جامعه منظور مى كرد ، خود آنها عامل فساد بودند و بوسيلهء كسانى كه مى خواست راه را براى حركت تكاملى جامعه هموار نمايد ، در حقيقت راهزنان همان راه بودند .
٩ ، ١٤ - أللَّهمّ انّك تعلم أنّه لم يكن الَّذى كان منّا منافسة في سلطان ، و لا التماس شيء من فضول الحطام و لكن لنرد المعالم من دينك و نظهر الأصلاح في بلادك ، فيأمن المظلومون من عبادك ، و تقام المعطَّلة من حدودك ( پروردگارا ، تو مى دانى كه مطالبه و اقدام و تكاپوى ما در راه بدست آوردن زمامدارى نه براى رقابت بدست آوردن سلطه گرى بوده است و نه براى خواستن زيادتى از مال و منال دنيا . بلكه همهء هدف ما ورود به نشانه‌ها و متن دين و اصلاح در شهرهاى تو بوده است ، باشد كه بندگان ستمديدهء تو امن و امان يابند و آن كيفرها و احكام تو كه از اجراء بازمانده است بجريان بيفتد . ) همهء تلاش امير المؤمنين ( ع ) آن انسان كامل ، براى اصلاح انسانها و محو ظلم از ميان آنها بود .
تلاش و تكاپوهايى كه آن نمونهء عدل الهى در سرتاسر زندگى خود داشته است . براى اصلاح مغزى و روحى آدميان بوده است كه همهء آنان را نهالهاى باغ خداوندى مى دانست كه خود را مأمور الهى پروراندن و دفع آفات از آنها مى ديد . و بدانجهت كه مهلكترين آفت مغز و روان انسانى ، خود محورى و ثروتپرستى است ، آيا امكان داشت كه آن مأمور الهى خود با ابتلاء به آن دو آفت تباه كنند ، به برطرف ساختن آن دو