ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٢ - آيات قرآنى يكديگر را تفسير مى كنند

دروغ و سخنان زشت و فريبكارى آلوده نخواهد گشت . . .
آيات قرآنى يكديگر را تفسير مى كنند براى اثبات اين معنى ، دلائلى را مى توانيم در نظر بگيريم : دليل يكم - آيات قرآن مجيد از مقام شامخ ربوبى نازل شده است ، و هر يك از اين آيات در بارهء هر موضوعى هم كه باشد نه تنها با هيچ يك از آيات ديگر اختلاف ندارد [١] بلكه بدانجهت كه هر يك از آنها بيان كنندهء جزئى از اجزاء مجموعهء واقعيت مربوط به خدا و جهان هستى در ارتباط با انسان آن چنانكه هستند و انسان « آن چنانكه كه بايد و شايد » ميباشد ، لذا هر يك از آنها مكمل بقيه آيات قرآنى است كه به پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم نازل شده است . و اگر در آيات قرآنى كمترين اختلاف و تناقضى وجود داشته باشد ، وحدت معانى و هدف مختل مى گردد . و شايستگى اعجاز را از دست مى دهد . و آنگهى اين قرآن از هنگامى كه نازل شده است مورد مطالعه و بررسى و تحقق مخالفانى از ناقدان سخن و متخصّصان ماهر در فنون محاورات و حقائق مربوط به خدا جهان هستى و انسان ، بوده است ، اگر اندك اختلافى يا تناقضى در آيات قرآنى مى ديدند ، محال بود كه آن را اشاعه ندهند ، مخصوصا در موقع ظهور اسلام ، كفار و مشركين با تمام قوا براى از بين بردن اسلام صفآرايى كرده و در اين عرصهء مبارزه عقائد و مال و منال و اعتبار و تاريخ و نژاد و فرهنگ خود را از دست مى دادند ، با اين حال نتوانستند از عهدهء

[١] همان گونه كه خداوند سبحان تذكر داده است : ( وَلَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ الله لَوَجَدُوا فِيه اخْتِلافاً كَثِيراً ) ( النساء آيه ٨٢ ) ( و اگر اين قرآن از خداوند نازل نشده بود ، اختلاف فراوانى در آن مى يافتند )