ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥١ - در آن هنگام كه بشر بتواند با قرآن ببيند و با قرآن سخن بگويد

نيست . و كسى را كه با قرآن همدم باشد از خدا منحرف نسازد . ) در آن هنگام كه بشر بتواند با قرآن ببيند و با قرآن سخن بگويد در آن روز بشر خواهد توانست همهء زندگى خود را تجسيم كنندهء قانون بسازد ، و بعبارت ديگر در آن روز گفتار و كردار و نيّت و خوددارى و اقدامش در هر موقعيتى ، همه و همه تجلىگاه قوانين خواهد گشت و تدريجا بآن درجه خواهد رسيد كه اگر از گفتار و كردار . . . او قضيه اى بسازد و آن را بشكل كلى در آورند ، خود قانون خواهد بود . بعنوان نمونه : ١ . امانتى را كه گرفته است ، بدون كمترين خيانت بآن ، به صاحبش ردّ خواهد كرد . اين همان كردار است كه اگر قضيه اى آن را بعنوان منشأ بازگو كند ، همان قانون كلَّى الهى است كه مى فرمايد : ( إِنَّ الله يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى أَهْلِها ) [ النساء آيهء ٥٨ ] ( خداوند بشما دستور مى دهد كه امانتها را به صاحبان آنها ادا كنيد ) ٢ . كارى را كه فردى يا گروهى از جامعه براى او انجام داده‌اند و بطور كلى هر كار و كالائى كه از فرد يا گروهى از جامعه به دست بياورد ، ارزش آن را پايين نياورد ، در اين هنگام چنين عملى تبلورى از قانون ( وَلا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ ) [ هود آيهء ٨٥ و الاعراف آيهء ٨٥ و الشعراء آيهء ١٨٣ ] ميباشد كه محتوايش با عظمتترين قضيهء سازنده و اصلاح كنندهء همهء شئون جامعه ميباشد .
٣ . خصومت شخصى باعث نمى شود كه انسان دست از عدالت بردارد . اين رفتار مجسم كنندهء اين دستور كلى است كه : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّه شُهَداءَ بِالْقِسْطِ ) [ المائدة آيهء ٨ ] ( و عداوت قومى باعث نباشد كه شما به گناه وادار شويد و عدالت نورزيده عدالت بورزيد ) بشر در چنان روزى گفتار خود را با آيات قرآنى مستحكم خواهد ساخت را مبناى سخنش قرار خواهد داد ، لغو و ياوه نخواهد گفت ، دهانش با