ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٤ - اگر در چسبيدن به دنيا و آرمانهاى آن ، با دنيا پرستان خودكامه شركت كنيد ، محبوب و امين آنان خواهيد بود

< شعر > پس فرو رفت او به خود اندر نغول شد ملول از صورت خوابش فضول كه چه خسبى آخر اندر رز نگر اين درختان بين و آثار خضر امر حق بشنو كه گفته است انظروا سوى اين آثار رحمت آر رو گفت آثارش دلست اى بو الهوس آن برن آثار آثار است و بس باغها و سبزه‌ها در عين جان بر برون عكسش چو در آب روان آن خيال باغ باشد اندر آب كه كند از لطف آب آن اضطراب باغها و ميوه‌ها اندر دل است عكس لطف آن بر اين آب و گل است گر نبودى عكس آن سر و سرور پس نخواندى ايزدش دار الغرور اين غرور آن است يعنى اين خيال هست از عكس دل و جان رجال جمله مغرور ران بر اين عكس آمده بر گمانى كاين بود جنتكده مى گريزند از اصول باغها بر خيالى مى كنند آن لاغها < / شعر > در جاى ديگر چنين مى گويد :
< شعر > شد ز جيب آن كفّ موسى ضو فشان كان فزون آمد زماه آسمان كانچه مى جستى ز چرخ با نهيب سر بر آورده است اى موسى ز جيب تا بدانى كاسمانهاى سمى هست عكس مدركات آدمى < / شعر > ١١ ، ١٢ - فلو قبلت دنياهم لاحبوك ، و لو قرضت منها لامنوك ( اگر دنياى آنان را مى پذيرفتى دوستت مى داشتند و اگر مقدارى از دنيايشان را به خود اختصاص مى دادى ترا امين مى پنداشتند ) .
اگر در چسبيدن به دنيا و آرمانهاى آن ، با دنيا پرستان خودكامه شركت كنيد ، محبوب و امين آنان خواهيد بود سه علت اساسى وجود دارد كه موجب دو خاصيت مزبور ( محبوبيت و امين تلقى شدن