ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٠٤ - مطلب دوم - در حالت دعا و نيايش

فى العرب مثله و لا أصيب قوم قطَّ بمثل ما أصيب به الأنصار ذلك اليوم .
ثمّ قال : إنّ اللَّه تعالى زوى الدّنيا عن صالحى عباده و أهل الإخلاص له ، لأنّه لم يرها ثمنا لعبادتهم ، و لا كفوا لإخلاصهم ، و أرجأ جزاءهم إلى دار أخرى غير هذه الدّار ، فى مثلها يتنافس المتنافسون . [١] ابو جعفر رحمه اللَّه گفت - و او درست گفت - آيا به جعفر بن مكَّىّ شاعر نگفتى : « آنان بر تو منّت مى گذارند كه اسلام آوردند ، بآنان بگو : بر من منّت مگذاريد ، بلكه خدا بر شما منّت مى گذارد كه شما را هدايت بايمان فرمود اگر شما راستگو باشيد » . سپس گفت : و آيا به او ( جعفر بن مكَّىّ شاعر ) نگفتى : انصار هم پيامبر را يارى كردند و خون دلشان را در راه او بذل نمودند و در يارى آن حضرت در مواردى فراوان كشته شدند ، مخصوصا در جنگ احد ، سپس بعد از پيامبر كوبيده شدند و بر آنان پيشى گرفته شد و مشقّتها و شدائدى را ديدند كه شرحش طولانى است و اگر نبود براى آنان مشقّت و گرفتارى مگر در حادثهء حرّه [ كه روزى بود در عرب مانند آن ديده نشده است ، ] كافى براى اثبات ابتلاء و مصائب انصار بود و به هيچ قومى آسيبى مانند انصار كه در آن روز ديدند ، وارد نشده است . سپس گفت : خداوند متعال دنيا را از بندگان صالح و مردم با اخلاص بر كنار نموده است ، زيرا خداوند دنيا را قيمت عبادت آن رشد يافتگان قرار نداده و نه همانندى براى اخلاصشان . خداوند پاداش آنان را به سراى ديگرى غير اين سراى ( فانى و محدود و ناچيز ) موكول فرموده است ، آن سراى ابدى كه براى مثل آن تكاپوگران مسابقه مى نمايند . ) در مطالب فوق كه ابو جعفر نقيب گفته و ابن ابى الحديد هم آن را تصديق نموده است ، مسائلى وجود دارد كه ما عمدهء آنها را در اينجا متذكَّر مى شويم : مسألهء يكم - آيا تاكنون در هيچ تاريخى معتبر و حتّى غير معتبر ديده شده است كه علىّ بن ابي طالب عليه السّلام و ديگر انسانهاى فداكار از آل ابي طالب ، به خدا منّت بگذارند كه آرى ، مائيم كه اسلام آورده‌ايم و خدا و بندگان خدا بايد به ما باج بدهند كه اسلام آورده‌ايم و مائيم كه در راه او بهر گونه مشقّت و گرفتارى و

[١] شرح نهج البلاغه - ابن ابى الحديد جلد ٧ صفحات ١٧٥ و ١٧٦ .