ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥٦ - خداوند متعال پيامبر را براى اظهار حقّ و گويايى ذكر خود فرستاد

را كه از طرف خدا مأمور به ابلاغ آن بوده است با كمال امانت ادا فرمود و در حالى كه به رشد و كمال مناسب وجود مباركش نائل آمده بود ، رخت از اين جهان بر بست .
آن بزرگوار كمترين مسامحه و بىاعتنائى در مأموريّت عظمائى كه به وى محوّل شده بود ، روا نداشت ، بلكه چنان جدّ و جهد و تلاش فرمود كه آياتى در اين باره به آن حضرت نازل شد كه خود را به مشقّت فوق طاقت نيندازد ، از آن جمله : ١ - ( طه . ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى ) . [١] ( ما قرآن را بتو نازل نكرديم كه به مشقّت بيفتى . ) در بعضى از تفاسير آمده است كه آن حضرت شبها را تا صبح در حال نماز و نيايش مى گذراند و از اين جهت بزحمت فراوان افتاده بود ، لذا خداوند متعال فرمود كه اين كتاب را براى آن نفرستاديم كه خود را به مشقّت و زحمت بيندازى .
٢ - ( فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً ) . [٢] ( شايد تو [ اى پيامبر ] خود را بجهت ايمان نياوردن مردم باين دين بعلَّت تأسّف ، هلاك بسازى . ) ٣ - ( لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ) . [٣] ( شايد تو خود را از بيم آنكه آنان ايمان نياورند به هلاكت بيندازى . ) اين آيات و امثال آنها بخوبى نشان مى دهد كه جانفشانىهاى پيامبر عظيم الشّأن اسلام در اداى رسالت در چه حدّى بوده است كه خداوند سبحان او را از به هلاكت انداختن خود در راه اداى رسالت باز مى دارد . تحمّل آن جانفشانىها و مشقّتها در اداى رسالت ، معلول معرفت پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم به اهمّيّت امانت رسالت بوده است كه در آيات زير اشاره اى بآن شده است :

[١] طه آيات ١ و ٢ .
[٢] الكهف آيهء ٦ .
[٣] الشعراء آيهء ٣ .