ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٠ - وظائف امام كه بايد در نهايت جدّيّت آنها را انجام بدهد و مقام علمى ائمّهء معصومين عليهم السّلام

آن درد آشناى بزرگ عالم انسانيّت از مراجعه به نااهلان نهى فرموده و ضمنا دستور به تحمّل درد مى فرمايد .
حقيقتا چه دردناك است زبان به شكوه گشودن به اميد برطرف ساختن ناگواريها و تلخىهاى روزگاران در پيش كسانى كه آشنائى با زجر و شكنجه ندارند و تلخى جانگزاى مصيبتها را نچشيده‌اند . دردناكتر از اين ، زبان شماتتى است كه آن شخص بظاهر مورد استمداد به انسان دردمند باز كند و بجاى نشان دادن مرهم و دوا و علاج ، آن بينواى نيازمند به نوازش را مورد عتاب و خطاب هم قرار بدهد . خلاصه ، ارزش جان آدمى و احترام ذات او خيلى بالاتر از آن است كه براى رفع درد و اندوه روى بكسى برده شود كه نه جان را مى شناسد و نه ارزش و احترام آن را . با در نظر گرفتن جملات بعدى ، احتمال قوى مى رود كه نهى از رجوع و پناه بردن بكسانى كه نمى توانند يا نمى خواهند دردها و مشكلات ما را مرتفع بسازند ، مؤكَّدا ناظر به زمامداران و صاحبان قدرت بطور عموم مى باشد كه آنان قيمتى براى جانهاى آدميان سراغ ندارند تا در طريق مرتفع ساختن دردها و مشكلات آنان قدمى بردارند .
٤١ ، ٤٦ - إنّه ليس على الإمام إلَّا ما حمّل من أمر ربّه : الإبلاغ فى الموعظة ، و الاجتهاد فى النّصيحة ، و الإحياء للسّنّة و إقامة الحدود على مستحقّيها و إصدار السّهمان على أهلها ( حقيقت اينست كه بر عهدهء شخص پيشوا چيزى نيست جز آنكه از امر خدا متحمّل شده است : ابلاغ در موعظه و نهايت كوشش در خير خواهى و احياى سنّت و بر پاداشتن حدود بر مستحقّان آنها و اخراج و رساندن سهمها و نصيبها بصاحبانش . ) وظائف امام كه بايد در نهايت جدّيّت آنها را انجام بدهد و مقام علمى ائمّهء معصومين عليهم السّلام نخست امير المؤمنين عليه السّلام اصلى را مطرح مى فرمايد كه فوق العاده با اهمّيّت