تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٦ - شرح آيات

نيازمندى بپردازد، ولى چون اجتماع چندان فرو افتد كه ديگر كسى شخص ديگرى را به اطعام مسكين بر نينگيزد، به اسفل السافلين سقوط كرده است. و اين است پايان آن تصور كه ثروت را گرامى داشت خدايى و فقر را خوارى و پستى مى‌پندارد.

[١٩] بدتر از اين است خوردن ميراث، و بلعيدن همه مال يتيمان، تا چون يتيمان بزرگ شوند، در برابر خود چيزى جز ناكامى و حسرت نداشته باشند.

«وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا- و همه ميراث يتيم را مى‌خوريد.» لمّا به معنى جمعا است، و شايد اين كلمه اشاره به سرعت بخشيدن به خوردن مال يتيم داشته باشد تا اين كه صاحبان آن بزرگ نشوند و مطالبه آن نكنند، چنان كه خداى متعال گفته است وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا. [٥]/ ٩٩ [٢٠] بدين گونه آن كس كه گمان مى‌كند كه ثروتمندى نهايت درجه كرامت و بزرگوارى در نزد خدا است، به درجه پست‌تر پرستش مال نزول مى‌كند و به دنبال ثروتمندان متنعم روانه مى‌شود.

«وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا- و مال را نيك دوست مى‌داريد.» و جمّ به معنى فراوان است، و شاعر گفته است