تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩١ - شرح آيات

آن با شنيدن لفظ «صبّ» توجه مى‌شود كه درد گزنده و فراگيرى طغيانگر سيل را بر گردنكشانى نشان مى‌دهد كه در شهرها به طغيان پرداخته بودند. [٣] بدين گونه پايان كار عاد و ثمود و آل فرعون يكى شد، بدان سبب كه كارهاى ايشان، با وجود متفاوت بودن سرزمينها و زمانها و ديگر تفاصيل زندگى و جرايمى كه مرتكب مى‌شدند، با يكديگر شباهت داشت.

[١٤] سوگند به روزهاى آغاز سير بزرگ، به سپيده دم عيد و شبهاى احرام و روز عيد و روز/ ٩٤ عرفه و شب افاضه و به هدايت آن عبرتهاى تاريخى: كه خدا براى گردنكشان و تبهكاران در كمين است.

«إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ- كه پروردگارت در كمين است.» سپاه معادى در ميان دره‌ها با غرور تمام به پيش مى‌رود، و نيروهاى دفاعى در پشت صخره‌هاى دامنه و بالاى نقاط مرتفع كوه سنگر گرفته‌اند، و ناگهان در يك چشم به هم زدن واقعه واقع مى‌شود، و غرور سپاه فرو مى‌ريزد و آن متلاشى مى‌شود.

به همين گونه است عاقبت كار دشمنان خدا كه در ساعت غرور و غفلت خود گرفتار مى‌شوند، بدان سبب كه پروردگار در كمين است و آنان از او غافل و از سطوتهاى او به خيال خود در امان.

چنان كه به نظر مى‌رسد، اين اوج سوره و محور آيات و خلاصه درسهاى آن است، پس هر كه اين حقيقت را بفهمد و از سطوت خدا بترسد، و از مكر او ايمن نشود، و از گرفته شدن در ساعتهاى غفلت بپرهيزد، هر گاه كه در انديشه گناهى يا ستم كردن بر كسى افتد با خود بگويد: مگر خدا مراقب و در كمين من نيست؟ و چون در انديشه ستم كردن بر كسى افتد به ياد آن قهار بزرگى افتد كه سخت ستمگران را گرفتار مى‌كند، و اگر به ظلم ادامه دهد و عذاب به او نرسد، اين را به ياد آورد كه دير شدن وصول عذاب نيز خود كيدى متين است تا به سختى گرفتار