تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٧ - شرح آيات

صفايى شامل و فراگير به سر مى‌برند.

«لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً- در آن هيچ لغوى نمى‌شنوى.» در دنيا چنان بودند كه چون بر لغو و بيهوده‌اى مى‌گذشتند، بزرگوارانه آن را ترك مى‌كردند، و به تلفظ كردن كلمه بدى نمى‌پرداختند، و آزار مردمان را با فرو خوردن خشم و چشم‌پوشى تحمل مى‌كردند، و به همين سبب خدا پاداش ايشان را آكنده از صلح و صفا و خرسندى به ايشان بخشيد.

آرى، مؤمنان براى خود و در محيط زندگى خاصّ خويش، و در حدود امكانات دنيا، صورت كوچكى از بهشت فراهم مى‌آوردند، و پيش از انتقال پيدا كردن به بهشت جاودانى از نعمت آن برخوردار بودند.

[١٢] اما نوشيدنى ايشان از چشمه‌اى تأمين مى‌شود كه از ميان درختان سبز مى‌جوشد

«فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ- در آن چشمه‌اى روان است.» چه نيكو است منظره چشمه جوشنده‌اى كه بر زمين يا در بالاى آن- چنان كه گفته‌اند- بدون شكاف روان است و در آن انواع نوشيدنيها از انگبين صاف شده تا شير گوارا و شراب طهور و آبى آميخته با آب چشمه تسنيم وجود دارد ... آيا اين نيكوتر است يا آب چشمه جوشان؟

توجه به اين نعمتها در دنيا، مؤمن را به آن وا مى‌دارد كه به فريبندگى شراب حرام دنيا تسليم نشود، و از خوشيهاى ظاهرى محدود آنها با كمال ميل چشم بپوشد، و منتظر چيزى گواراتر و پاكيزه‌تر و بزرگتر از آنها بماند.

[١٣] بزرگترين لذات بشرى همنشينى با دوستان يك رنگ و مبادله محبت و اخلاص و كلمات روحانى و شناختهاى تازه با ايشان است، و چنان مى‌نمايد كه سياق قرآن از گوشه‌اى از چنين مجالس با ما سخن مى‌گويد، و علاوه بر شرابى كه ميان ايشان به گردش در مى‌آيد، از سريرهاى افراشته‌اى سخن مى‌گويد كه بر آنها در چنين مجالسى رو به روى يكديگر در بهشت مى‌نشينند

/ ٦٨ «فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ- در آن تختهاى افراشته و آماده شده است.»