تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٦ - شرح آيات

[٧] و اين خوراك گونه‌اى از عذاب دوزخ است، چه هيچ سود خوراكى ندارد و جايگزين ياخته‌هاى نابود شده نمى‌شود، و گرسنگى را رفع نمى‌كند.

/ ٦٦ «لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ‌- نه فربه مى‌كند و نه گرسنگى را از ميان مى‌برد.» اگر از خوردن مال حرام در دنيا خوددارى مى‌كردند، در آخرت گرفتار ضريع نمى‌شدند.

[٨] در طرف ديگر اهل بهشت را به بهترين صورت مى‌بينيم

«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ- و چهره‌هايى در آن روز به نعمت پرورده است.» نعمت چندان فراوان بوده است كه در چهره‌هاى ايشان آثار نعمت مشاهده مى‌شود. مگر نعمت چنان نيست كه چون به كمال خود برسد در صورت آشكار مى‌شود.

[٩] و از رخساره‌هاى ايشان خرسندى از آنچه در دنيا كرده بودند آشكارا ديده مى‌شود، چه پايان و نتيجه كار نيك خود را ديده‌اند.

«لِسَعْيِها راضِيَةٌ- كه از كوشش خود خرسندند.» [١٠] آيا مى‌دانى كه در كجا سكونت دارند؟ در بلنديهاى بهشت و در سايه درختان آن

«فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ- در بهشت برين.» كه بهشت در مقامى عالى است، و آتش در دركات پايين و فرو افتاده.

[١١] و چون نفس به خرسندى و تن به ميوه‌ها و سايه‌هاى درختان خرم و پايگاه بلند اطمينان و آرامش پيدا كند، به امن و امانى نياز دارد كه آنان در اين جا به بهترين صورت مى‌يابند، نه تعدى وجود دارد و نه ستمگرى و نه فريبكارى و نه مكارى، و بلكه نه كلمات نادرستى كه به مقدسات ايشان بى‌احترامى كند (همچون كلمات شركى كه در دنيا آزارشان مى‌داد) يا به خودشان اسائه ادب باشد (همچون فحش و لعن و غيبت و تهمت و مانندهاى آنها) و نه حتى كلمات بيهوده (كه ناچيزان/ ٦٧ اوقات خود را بى‌فايده با آنها تلف مى‌كنند)، هرگز ... آنان در صلح و