تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١ - شرح آيات

بنا بر اين آن كه براى خدا انباز قايل است، چگونه مى‌تواند او را بشناسد، و آن كه قلب او غرق در دوستى دنيا و آرايشهاى آن است، چگونه مى‌تواند براى ديدار جمال آفريدگار و نعيم او در جهان ديگر فرصت و فراغت پيدا كند؟!/ ٥٠ مگر نگفته‌اند كه

دوستى چيزى آدمى را كور و كر مى‌سازد؟

نماز در اين جا به معنى هر حالت خشوع در برابر خدا و رسولش و در برابر همه كسانى است كه رسول خشوع كردن به آنان را فرمان داده است. تسليم تمام در برابر خداوند متعال است و به همين جهت در بعضى از نصها از آن به نماز عيد تعبير شده، و در بعضى ديگر به صلوات فرستادن بر پيامبر- صلى اللَّه عليه و آله-. آرى، اين دو مظاهرى از يك حالت است، پس هر كس به خدا سلام كند به پيامبرش سلام كرده است، و هر كس نماز عيد گزارد، پشت سر امامى چنين مى‌كند كه خدا او را منصوب كرده و پيامبر به پيروى از او فرمان داده است. آيا چنين نيست؟

از امام صادق- عليه السلام- درباره اين گفته خداى تعالى قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى‌ پرسيدند، گفت: «آن كسى است كه زكات فطر بدهد»، و چون در خصوص‌ وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى‌ پرسيدند، گفت: «به صحرا بيرون شد و نماز عيد (فطر) گزارد». [٢١] در حديثى مأثور از امام رضا- عليه السلام- آمده است كه (در تفسير آيه) گفت: «هر وقت از پروردگار خود ياد كند، بر محمد و آلش درود فرستد». [٢٢] [١٦] چه چيز مانع آن است كه آدمى پيوسته نام خدا را بر زبان آورد و به او نماز گزارد و دعا كند؟ آيا خدا نزديكترين چيز به او نيست؟ آيا بخشنده‌ترين بخشندگان نيست؟ آيا او را به خود نخوانده و به رسيدن به نعيم خويش ترغيبش نكرده است؟ چرا، ولى دوستى دنيا سر هر گناه است، و دنيا با همه آرايش و شهوات و فريبها و آرزوهايش براى او حاضر است، در صورتى كه آخرت از او پنهان‌