تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥ - شرح آيات

خويش را كه مأمور به ابلاغ كردن آن به جهانيان بوده است، بى‌نظم و ترتيب بر جاى گذارد.

[٨] به همان گونه كه خدا براى هر چيز تقديرى مقدّر ساخته، و آن را به سوى اين تقدير راهنمايى كرده، به همين گونه هم براى انسان تقديرى، و براى زندگى او سنتها و برنامه‌هايى قرار داده و به آنها راهنماى او شده، ولى اين به صورتى است كه با وضع ديگر چيزها و موجودات زنده تفاوت دارد. به او عقل بخشيده و اين عقل را با وحى برانگيخته، و اراده و مسئوليت را بر عهده او گذاشته، تا به وسيله بينش عقل خودش و راهنمايى وحى كشف كند. كه از چه راههايى مى‌تواند به هدفهاى خود برسد، پس اگر از راههاى ايمن به راه افتد، به آسانى به هدفهاى خويش خواهد رسيد، و اگر از آنها اعراض كند، با گرفتارى سخت رو به رو خواهد شد، و همچون كسى است كه راه آسفالت شده را بگذارد و از كوره راهها روانه مقصد شود كه اگر هم به مقصد برسد با رنج و زحمت فراوان همراه خواهد بود.

«وَ نُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرى‌- و رسيدن به راه آسان را براى تو ميسّر مى‌سازيم.» خدا آدمى را براى اين كه عذابش كند، يا با آفرينش او به بازى بپردازد، نيافريده است، بلكه براى آن كه او را مشمول رحمت خويش گرداند و با فضل و كرامت خويش بر او تفضل كند چنين كرده است، و به همين گونه هيچ زنده‌اى را براى عذاب دادن يا در معرض لهو و لعب قرار دادن نيافريده است، و آنچه از عذاب و دشوارى كه به افراد بشر مى‌رسد، نتيجه چيزى است كه خود كسب كرده‌اند. و بدين گونه «يسرى» به شريعت آسان و با گذشتى تفسير شده است كه خداى بزرگ پيامبر و امّت او را توفيق دست يافتن به آن بخشيده است تا در امنيت و آرامش خاطر زندگى كنند.

شريعتى است كه ديد و بينش و بصيرت انسان را از و جدان او بر مى‌انگيزد، و با فطرت و نيازمنديهاى او متناسب است و با طبيعتى كه پيرامون او را فرا گرفته سازگارى دارد.

/ ٤٥ دين خدا در ميان روشهاى معرفت آن يك را برگزيده است كه برانگيخته‌