تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٥ - شرح آيات

اخلاص از او پرسش كرده بود، چنين گفت: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ بدون تأويل عدد، الصّمد بدون تبعيض بدد (توانايى)، لم يلد كه وارثى هلاك شونده باشد، و لم يولد تا شريكى براى خدا باشد، و هيچ يك از آفريدگانش همتاى او نيست». [١٢] هنگامى كه او- عليه السلام- در توصيف پروردگار خويش سخن مى‌گفت، يكى از شنوندگان پرسيد كه: معبود كجا است، و او در جوابش گفت

«به او گفته نمى‌شود كه: كجا است؟ بدان سبب كه او به كجا كجايى بخشيد، و گفته نمى‌شود: چگونه؟ زيرا كه او به چگونه چگونگى داد،/ ٤٥٠ و گفته نمى‌شود كه ما هو (او چيست؟) چرا كه ماهيت را او آفريد، منزه است خداى بزرگ كه زيركان در گردش امواج عظمت او گم شده‌اند، و عاقلان از يادآورى ازليّت او ناتوان مانده‌اند، و خردها در افلاك ملكوت او دچار حيرت شده‌اند».

و نيز او- عليه السلام- گفت: «از آن بپرهيزيد كه كسى را به پروردگار تشبيه كنيد كه همانندى ندارد، يا به وهم درباره او سخن گوييد، يا فكر را براى شناخت او به كار اندازيد، و براى او مثل بزنيد، يا او را به صفات آفريدگانش توصيف كنيد، كه هر كس چنين كند سزايش آتش است». [١٣]