تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٧ - شرح آيات

درباره بعضى از آثار سلبى آن براى آدمى پديد مى‌آورد، چنان كه اثبات قدرت گاه انديشه ستمگرى را در نظر مى‌آورد، و اثبات رحمت گذشتن از حد حكمت را تجسم مى‌بخشد، در صورتى كه پروردگار ما توانا و دادگر و مهربان و حكيم است.

/ ٤١٨ «وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً- و از او آمرزش خواه كه او بسيار توبه پذير است.» راه كمال در برابر آدمى باز مى‌ماند، و چشم داشت وى به اعتلا و برتر شدن مشروع و آمرزش خواهى نزديكترين وسيله براى تحقق پيدا كردن آن است، بدان سبب كه آدمى را بر نقاط ضعف و جايگاههاى ناتوانى خويش آگاه مى‌سازد، و از يك سو اين احساس در او بر مى‌انگيزد كه تا چه حدّ نيازمند رسيدن به كمال است، و از سوى ديگر امكان دست يافتن به اين كمال را به او القا مى‌كند.

در آن هنگام كه انسان به سستى و ناتوانى و ميزان قصور و تقصير خويش وقوف پيدا مى‌كند، احساس عميقى از نوميدى براى اصلاح نفس، در صورت عدم توجه به خدا و ياد كردن از توبه پذيرى و مهربانى وى، به او دست مى‌دهد.

در آن حال كه شخص پيروزمند از پروردگار خويش آمرزش مى‌طلبد، ديگر سر خضوع در برابر انتقام جويى از دشمنان شكست خورده خودش فرود نمى‌آورد، بلكه در وى روح بخشش و تسامح متجلى مى‌شود، مگر او خود از پروردگارش خواستار آمرزش و عفو نشد، پس بايد گناهكاران ديگر را ببخشد و از ايشان در گذرد تا خدا نيز او را عفو كند و بيامرزد.