تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٧ - شرح آيات

ولى نصهايى در دست است كه بنا بر آنها صريحا معنى نحر در اين جا برداشتن دست رو به قبله در هنگام نماز است كه بعضى از آنها را در اين جا مى‌آوريم

در روايت است كه چون از امام صادق- عليه السلام- درباره اين آيه پرسيدند، دستهاى خود را رو به قبله بلند كرد و گفت كه آغاز نماز بايد چنين بوده باشد. [٦] بيهقى در سنن خود و جز آن از على بن ابى طالب- عليه السلام- روايت كرده است كه گفت: «هنگامى كه بر پيامبر- صلى اللَّه عليه و آله- سوره «إنّا أعطيناك الكوثر» نازل شد، پيامبر به جبرييل گفت: كه اين قربانى كه پروردگارم مرا به آن فرمان داده است چيست؟ و او گفت كه: آن قربانى نيست،/ ٣٩٥ بلكه خدا فرمانت مى‌دهد كه چون به نماز مى‌ايستى، در هنگام تكبير گفتن دستهايت را بلند كنى، و نيز پس از پايان يافتن ركعت و پس از برداشتن سر از ركوع چنين كنى، كه اين نماز ما و نماز فرشتگان در هفت آسمان است، و هر چيزى را زينتى است و زينت نماز بلند كردن دستها در هنگام هر تكبير است». [٧] من به معنى جامعى دست نيافتم كه اين تفسير و تفسير پيش از آن كه بعضى از نصوص درباره آن تأكيد كرده‌اند هر دو را شامل شود. ولى مى‌توان گفت كه: بلند كردن دست علامت آمادگى براى فدا كردن نفس است، و چنان است كه گويى انسان به قربانى كردن و نحر آن اشاره و آن را به پروردگار خويش تقديم مى‌كند، در صورتى كه قربانى كردن بدن در منى به معنى حقيقى كلمه نحر است.

و هر چه باشد، از سعيد بن جبير روايت شده است كه گفت: اين آيه در روز حديبية نازل شد كه در آن پيامبر با قريش صلح كرد و جبرييل آمد و گفت

انحر و ارجع قربانى كن و باز گرد. [٨]