تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٧ - شرح آيات

خانه‌اى است كه به عاريت مى‌دهيم، و زكات از آن جمله است» (راوى مى‌گويد كه) گفتم: ما همسايگانى داريم كه چون چيزى را به آنان امانت دهيم آن را مى‌شكنند و خراب مى‌كنند، آيا اگر به آنان عاريه ندهيم گناهى مرتكب شده‌ايم؟

گفت: «نه. اگر چنين باشند، خوددارى از امانت دادن به ايشان عيبى ندارد». [٦] على رغم آن كه در اين خصوص دوازده گفته نقل شده، بازگشت همه آنها به يك قول است و آن اين كه كارى نيك انجام پذيرد، ولى ظاهرا گونه‌اى از كار نيك است كه كسى كه از انجام دادن آن امتناع مى‌كند، آن را پست و از لحاظ اجتماعى مردود مى‌شمارد.

سوره، به صورت كلّى، دليل بر آن است كه خلق و خوى نيكو ميراثى از تصديق و پذيرفتن دين است، به همان گونه كه تكذيب دين ميراثى از رذايل به دنبال دارد كه عقل و عرف آن را طرد مى‌كند، چنان كه مى‌بينيم كه غفلت كنندگان از نماز حتى از عاريه دادن چيزهايى كه مردم به آن عادت دارند خوددارى مى‌ورزند.