تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٦ - شرح آيات

گفت: «عقب انداختن نماز از اول وقت آن بدون عذر». [٣] از امام امير المؤمنين- عليه السلام- چنين روايت شده است: «هيچ عملى در نزد خداى عز و جل محبوبتر از گزاردن نماز نيست، پس مبادا كه كارى از كارهاى دنيا شما را از آن مشغول كند، كه خداى- عز و جل- كسانى را نكوهش كرد و گفت الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌ يعنى كسانى كه نسبت به آن غفلت مى‌ورزند و در گزاردن آن در وقت خود سستى مى‌نمايند». [٤] [٦] نماز با فراهم آوردن توشه ايمان كه آدمى در همه امور زندگى به آن نيازمند است، به او مدد مى‌رساند، و هر كس آن را سرسرى بگيرد يا در آن ريا كارى كند، زاد و توشه خود را از دست داده و هلاك شده است.

«الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ‌- كسانى كه ريا مى‌كنند و براى ديدن مردم نماز مى‌گزارند،» [٧] و نماز راستين آدمى را از حرص و بخل ذات خويش مى‌رهاند، و دست او بخشنده مى‌شود، و به يارى ستمديدگان و كمك كردن به ناكامان برمى‌خيزد، در صورتى كه ريا كار در نماز از دادن ساده‌ترين حقى كه بر گردن خود دارد امتناع مى‌كند.

«وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ‌- و به مدد كسى بر نمى‌خيزند و زكات نمى‌دهند.» گفته‌اند: اصل كلمه ماعون به معنى اندك است، و هر چيزى را كه در آن منفعتى باشد شامل مى‌شود، و به قولى، عبارت از عاريه دادن چيزى است از قبيل دلو و تبر و ديگ، و بخشيدن چيزى كه از بخشيدن آن معمولا هيچ كس خوددارى نمى‌كند، همچون آب و نمك. [٥]/ ٣٨٤ در حديثى از امام صادق- عليه السلام- روايت شده است كه گفت: «و آن وامى است كه مى‌دهيم، و كار خيرى است كه به انجام مى‌رسانيم، و اسباب‌