تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٦ - شرح آيات

داشتن با دوزخ را چگونه مى‌يابيد؟ و آنان مى‌گويند: دلهامان پخته و گوشتهامان خورده و استخوانهايمان خرد شد، و ما فرياد رس و ياورى نداريم، پس مالك مى‌گويد: «فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِيرِ» يعنى بدا به ساكنان آتش دوزخ، و سپس خداوند جبار خشمگين مى‌شود و مى‌گويد: اى مالك، بيفروز بيفروز، پس مالك خشمگين مى‌شود و بر ايشان ابرى سياه مى‌فرستد كه بر همه اهل دوزخ سايه مى‌افكند، و به بانگ بلند كه اول و آخر و بزرگ و كوچك آن را مى‌شنوند، مى‌گويد: چه بارانى مى‌خواهيد كه بر شما ببارانم؟ و آنان مى‌گويند

آب سرد، امان از تشنگى! امان از طول مدت خوارى و گرفتارى، پس بارانى از سنگ و چنگهاى آهنين و چنگالهاى درندگان و خون و چرك و كرمهاى آتشين بر سر و روى آنان فرو مى‌ريزد و چشمهاشان را مى‌بندد و استخوانهاشان را خرد مى‌كند، و در اين هنگام فرياد برمى‌آورند كه: امان از هلاكت! پس چون استخوانها از گوشت برهنه شود، غضب خدا فزونى مى‌گيرد. [٥]