تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٠ - شرح آيات

/ ٣٤٣ سورة الهمزة

[سوره الهمزة (١٠٤): آيات ١ تا ٩]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ (١) الَّذِي جَمَعَ مالاً وَ عَدَّدَهُ (٢) يَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ (٣) كَلاَّ لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ (٤)

وَ ما أَدْراكَ مَا الْحُطَمَةُ (٥) نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ (٦) الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ (٧) إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ (٨) فِي عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ (٩)

/ ٣٤٤

واى بر هر سخن چين عيب جو

شرح آيات

[١] صفات نيك، همچون صفات بد، در دارندگان آنها يكديگر را فرا مى‌خوانند، بدان سبب كه از ريشه واحدى برخاسته‌اند، و لذا قرآن آنها را با هم به ياد مى‌آورد، تا چنان باشد كه مردمان را از رفتار كلى آنان بشناسيم و ارزش نهيم و تنها نظر به صفات استثنايى آنها نداشته باشيم.

هلاك و لعنت مخصوص كسانى است كه، براى بزرگى فروشى، از مردمان رو به روى ايشان عيب جويى مى‌كنند، و چون غايب باشند به سخن چينى از ايشان مى‌پردازند، و اين همه براى ايجاد فساد و تباهى و فتنه در زمين است، و ميان كسانى از ايشان كه آشكارا كافرند با كسانى كه ادعاى ايمان دارند، تفاوتى نيست، چه اينها از صفات مؤمنان نيست، و ميان خدا و هيچ فردى از آفريدگانش‌