تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٤ - شرح آيات

او بر ايام زندگيش امتداد نيافته است، پس هر روزى كه به پايان برسد، پاره‌اى از ذات او از ميان رفته است.

امام على- عليه السلام- مى‌گويد:/ ٣٣٦ «آن كس كه بر مركب شب و روز سوار باشد، هر چند ايستاده باشد او را با خود به پيش مى‌برد». [١] [٣] در آن هنگام كه مؤمن از اين حقيقت آگاه شود، به انجام دادن عمل صالح بر مى‌خيزد تا چنان شود كه با هر لحظه از زندگى خود زيان را به رستگارى و اميدوارى مبدل سازد، و اگر مبارزه لازم براى زندگى او را گرفتار رنج سازد، با نماز آرامش خود را به دست مى‌آورد و نيروى حياتى خويش را افزايش مى‌دهد، و چون تلاش فراوان ماهيچه‌هاى او را سست كرده باشد، زبان او به شكر و دل او به فكر و نفس او به دوستى و اشتياق ديدار پروردگار خويش مشغول مى‌شود، و او را مى‌بينى كه با تلاش و زحمت فراوان به كار كشتن زمين مشغول است، يا در طلب روزى همه جاى زمين را از زير پا مى‌گذراند، يا آنچه را كه در آن است براى بهبود بخشيدن به زندگى مسخر خود مى‌سازد، و در عين حال قلب او را به ذكر خدا و تدبر در آيات او، و زبانش را مشغول به ستايش او مى‌بينى.

چنين شخصى بعدهاى متعدد دارد، و از نشاط و فعاليت فراوان بهره‌مند است، و از همت بلند و آرزوهاى گسترده برخوردار است، بدان سبب كه از حقيقت زمان آگاهى حاصل كرده، و به سلاح چالش با آن از طريق كار نيك و عمل صالح مجهز شده است.

«إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌- مگر كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند.» ولى جريان زمان و شهوتهاى نفس و عادات اجتماع در جهت غفلت و تنبلى به آنان فشار وارد مى‌آورد، پس مؤمنان چگونه بايد اين نمود را درمان كنند؟ با پديد آوردن محيط رشد كرده‌اى كه ايشان را احاطه كند؟ و نگذارد كه تن به‌