تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٧ - شرح آيات

در سوره الرحمن گفتيم كه: ميزان امام ناطق است كه ارزشهاى وحى در زندگى او تجسم پيدا كرده و حجتى بر بندگان خدا است.

[٧] از آن جا كه پايان كار آدمى در گرو سنگين‌تر بودن نيكيهاى او است، و حتى سنگين ذره‌اى از افعال بر له يا عليه او به حساب مى‌آيد، پس شايسته چنان است كه شخص در آن كوتاهى نورزد، چه باشد كه تنها يك حسنه كفه حسنات را در ترازوى محاسبه بچرباند، و تو را به بهشت و به آن زندگى برساند كه خاطر خواه تو است.

«فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ- پس او زندگيى خواهد داشت كه مايه خرسندى او است.» اگر زندگى مايه خرسندى خاطر باشد، تمام نواحى زندگى تو سبب رضايت خاطر تو خواهد بود و در/ ٣٠٥ تراز دست يافتن به خواسته‌هاى خود قرار گرفته‌اى، و گفته‌اند: معنى آن زندگى پسنديده، يا زندگى آرام و مطابق ميل است.

[٨] واى بر آن كس كه فرصت زندگى را ضايع سازد، و در بهره‌گيرى از فرصتهاى نيكو كوتاهى كند، و گناهان را چندان كوچك شمارد كه در ترازوى او متراكم شود و بر كفه كارهاى نيكوى او بچربد.

«وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ‌- و اما آن كس كه (كفه نيكيها) در ترازوى او سبكتر باشد،» [٩] «فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ- پس جاى بازگشت او دوزخ است.» گفته‌اند كه «امّ» جايى است كه انسان آهنگ آن مى‌كند، به همان گونه كه كودك آهنگ مادر مى‌كند و اين شعر را شاهد آورده‌اند