تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٥ - شرح آيات

باشد؟» [١٢] اى كسى كه بندگان خدا را از نماز گزاردن نهى مى‌كنى، چگونه و با چه مقياسى خود را برتر از آنان تصور مى‌كنى، پس شايد آن كه اكنون او را از نماز بازمى‌دارى، پيشوا و راهنماى تو باشد، چه او تو را به پرهيزگارى فرمان مى‌دهد،/ ٢٢٧ و تو او را از نماز بازمى‌دارى؟! «أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوى‌- يا به پرهيزگارى فرمان دهد؟» [١٣] در صورتى كه بازدارنده رسالت را تكذيب مى‌كند و به آن كافر مى‌شود! «أَ رَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى‌- چه گويى اگر تكذيب كند و پشت گرداند؟» آيا عاقبت اين تكذيب كننده چه خواهد شد؟ آيا نكوهيده و رانده شده به دوزخ در نخواهد آمد؟

[١٤] چگونه خود را مقياس حق قرار مى‌دهد، در صورتى كه خداوند سبحانه و تعالى او را مى‌بيند و از او آگاه است و از آنچه مى‌آموزد و از نيت بدى كه بر خاطرش مى‌گذرد خبر دارد؟ او خيال مى‌كند كه به مردم خدمت مى‌كند، و عمل خود را براى ايشان چنين توجيه مى‌كند كه از جهت زيان داشتن نماز براى مردم آن را نهى كرده، يا بدان سبب كه نماز تمام نبود يا چيزى شبيه به اينها، ولى نمى‌تواند نيّت بد خود را از پروردگارش مخفى كند.

«أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى‌- آيا نمى‌دانسته است كه خدا مى‌بيند؟» [١٥] و آيات خدا كسانى را كه بر خدا دروغ مى‌بندند و به ناحق در زمين به استكبار مى‌پردازند، مى‌كوبد و آنان را به سختى با موهاى بالاى پيشانيشان مى‌گيرد.

«كَلَّا- هرگز!» هرگز چنان نيست كه خيال مى‌كند كه خدا او را نمى‌بيند، و خداوند متعال او را مى‌بيند و گناهانش را برمى‌شمارد و اگر توبه نكند سخت گرفتارش مى‌كند.