تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٦ - شرح آيات

به وجود آورد، چنان كه در حديث آمده است: «اول ما خلق اللَّه نورى- نخستين چيزى كه خدا آفريد نور من بود». [١٢] دست رحمت الاهى او را در ميان صلبهاى والا مقام و زهدانهاى پاكيزه گرداند، چنان كه پروردگار ما گفته است وَ تَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ‌.

در هنگام به دنيا آمدنش از پدر و مادرى بزرگوار- عبد اللَّه سلام اللَّه عليه، و آمنة بنت وهب سلام اللَّه عليها- خدا نشانه‌هايى بزرگ در جهان پديد آورد كه علامتى براى ولادت او بود: قسمت پيشين ايوان مداين فرو ريخت، و آب درياچه ساوه خشك شد، و آب درياچه سمادة بالا آمد، و آتشكده مجوسان بعد از صدها سال روشن بر جاى ماندن خاموش شد.

خداوند متعال از هنگام ولادت فرشته‌اى را همراه او ساخت تا وى را در راههاى بزرگوارى به پيش برد. امام امير المؤمنين- عليه السلام- گفته است

«هنگامى كه از شير گرفته شد، خدا بزرگترين فرشته از فرشتگانش را شب و روز همنشين او فرمود تا راههاى بزرگوارى را پيمود، و خويهاى نيكوى جهان را فراهم نمود». [١٣] خدا بدين گونه او را به ادبى نيكو مؤدب ساخت چنان كه خود وى- صلى اللَّه عليه و آله- در اين باره سخن گفته است.

ولى اين همه بدان معنى نيست كه قرآن از وحى نفس خود پيغمبر است، بلكه او پيش از وحى شدن قرآن از آن هيچ خبرى نداشت، و به همين سبب خداوند متعال گفته است وَ إِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ/ ١٧٥ الْغافِلِينَ‌، [١٤] و گفت وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ‌، [١٥] و گفت وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا