تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٢ - شرح آيات

خدا به پروردگارت بازگرد.» جانهاشان به آفريننده خود اطمينان حاصل كرد، و بر خدا توكل كردند، و به قضا و قدر او تسليم شدند، و ثروتمندى آنان را گمراه نكرد، و آن را برات آمرزش نينگاشتند، و فقر مايه هزيمت ايشان نشد، و آن را همچون لعنت الاهى در نظر نگرفتند ... به همين سبب خدا آنان را به نعيم جاودانه شادمان كرد، و آگاهشان ساخت كه از ايشان راضى و خرسند است، و چه شيرين است ساعت ملاقات ايشان با دوست و انيس خود، و چه مايه شگفتى است كلمات محبت‌آميزى كه مبادله مى‌شود. و در حديث قدسى از خداى عز و جل آمده است كه در حق زاهدان و اهل خير و اهل آخرت چنين گفته است: «سوگند به عزت و جلالم، كه چون روحهاى ايشان از بدنهاشان خارج شود، با يك زندگى پاكيزه ايشان را زنده مى‌كنم، و ملك الموت را بر ايشان مسلط نمى‌سازم، و در گرفتن روح آنان كسى جز خودم دخالت ندارد، و درهاى همه آسمانها را به روى ارواح ايشان مى‌گشايم، و همه حجابها را از برابر چشمانشان دور مى‌كنم، به آراستن باغهاى بهشت و به زفاف حوران بهشتى و به درود فرستادن فرشتگان و به ميوه‌دار شدن درختان بهشتى فرمان مى‌دهم، و به بادى از بادهاى زير عرش دستور مى‌دهم تا كوه‌هايى از كافور و مشك اذفر با خود بردارند و به صورت مواد سوختنى بدون آتش درآيند و بر او داخل شوند، و ميان من و روح او پرده‌اى نخواهد بود، پس هنگام گرفتن روحش مى‌گويم: بر من خوش آمدى، با كرامت و شادمانى در رحمت و رضوان صعود كن. و آنان را نعمتى دايمى است كه جاودانه در آن مى‌مانند، و در نزد خدا براى ايشان پاداشى بزرگ است ...». [١٠]/ ١٠٥ در همين حديث آمده است: «و هنگامى كه بنده در حال مرگ است، بالاى سر او فرشتگانى مى‌ايستند كه به دست هر يك از ايشان جامى از آب كوثر و جامى از شراب است، و آن را به روح او مى‌نوشانند تا سختى و تلخى مرگ از ميان‌