تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦ - شرح آيات

مردان و زنان مؤمن را بينى كه نورشان در پيش روى آنان مى‌رود،» زيرا كارهاى نيك خود را پيشاپيش و قبل از آن كه از اين سراى بروند (بدان سراى جاويد) فرستاده‌اند.

«وَ بِأَيْمانِهِمْ‌- و به دست راست ايشان.» دست راستى كه همواره تا آخرين رمق در راه خدا انفاق كرده تا آنجا كه نامه اعمال و كارنامه آنان كه به دست راستشان مى‌دهند به صورت نور و مژده بهشت در مى‌آيد. نور همان تجلّى واقعى كارهاى نيك (و اعمال صالح) و رهنمودى است كه آن را از آيات رسالت كه بر پيامبران نازل شده پيروى كرده‌اند، و امامتى صالح كه آن را اختيار كردند و بدان سر سپردند و از بصيرتها و روشن بينيهايش پيروى كردند. امام باقر (ع) در تفسير اين آيه گفت: «در روز قيامت امامان مؤمنان پيشاپيش و در سمت راست آنان حركت مى‌كنند تا آنان را به جايگاههاى اهل بهشت در آرند،» [٥١] و اين سخن غرابتى ندارد زيرا پروردگار ما پيامبر خود را به نور و چراغ نور افشان توصيف و تشبيه مى‌كند و گويد: «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً. وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً [٥٢]- اى پيامبر، ما تو را به رسالت فرستاديم تا بر مردم گواه و براى آنان مژده رسان و بيم دهنده باشى. و دعوت كننده آنان به اذن خدا به سوى او و چراغ فروزان باشى.» اين نور در دنيا وجود دارد، امّا انسان آن را با چشم ظاهر نمى‌بيند بلكه بينا دل با چشم جان آن را مى‌بيند و در آخرت خداوند اين نور را آشكار مى‌كند. ما از انديشيدن در اين عبارت و بيان كه گويد/ ٤١ «نورشان پيشاپيش و به دست راست آنان حركت مى‌كند» بدين نكته راه مى‌بريم كه مؤمن را كافى نيست به نورى كه از خارج راه او را روشن مى‌سازد بسنده كند، بلكه بايد در دست او خود نورى باشد و روشندلى و بصيرتى داشته باشد كه در زمان مناسب از آن بهره جويد.