تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩١ - شرح آيات
گفتهاند: آنان را به پيروزى بشارت ده كه اين بشارت دادن متضمن شادمانى و بالا بردن روحيههاست، و به نظر من مىرسد كه بشارت در اينجا شامل چيزهايى ديگر نيز جز بهشت و پيروزى مىشود كه از بارزترين آنها لقاى خداوند و خشنودى اوست. در اينجا از فرمان خداوند به پيامبر دائر بر بشارت دادن به مؤمنان اين نكته را الهام مىگيريم كه بر رهبر واجب است كه همواره روح آرزو خواهى و اميد را در صفوف پيروان خود استوار دارد تا روحيّه يكا يك آنان را بالا برد، و آنان جوش و خروش حماسى و اميد خود را به سبب موانعى كه در راه است از دست ندهند.
اين آيات كريم استراتژيهاى اصلى جهاد را معلوم مىكند، كه در سطح آخرت و قبل از هر چيز واجب است كه هدف آن رهايى از آتش و رسيدن به آمرزش خدا و همچنين بهشت باشد، و در سطح دنيا پيروزى و فتح، كه شمول فتح بيش از پيروزى «و نصر» است، نصر همان شكست دشمن از لحاظ نظامى است كه محدود مىباشد، در حالى كه فتح پيروزى فراگير و در تمام ابعاد است.
تأكيد پروردگار ما بر اين كه غايت اعظم و مقصود اصلى از جهاد همان هدف اخروى است اين شأن را دارد كه روح مؤمنان را به آسمان نزديكى به خدا بالا برد و هر حالتى از حالات توقّف و طفره را كه مجاهدان به سبب نوميدى از به دراز كشيدن حصول پيروزى بدان دچار شدهاند، چاره كند، زيرا جهاد تنها براى پيروز شدن بر دشمن وضع نشده بلكه براى رسيدن به خشنودى خدا وضع شده و واجبى است شرعى چون نماز و روزه و تنها اين امر كه پيروزى دشوار يا ديرياب شود حكم جهاد را از دوش اجتماع يا تجمّعهاى رسالتى ساقط نمىسازد.
/ ٣٥٨ [١٤] پايان سوره براى اين مىآيد كه به مراحل اصلى در جنبشهاى رسالتى اشاره كند و آن چهار مرحله است
يكم: برانگيختن رهبر رسالتى در اجتماع و كسى كه مظهر بذر نخستين و اصلى جنبش و دگرگونى است.
دوم: گرد آمدن گروهى از مردم در پيرامون او، و ايمانشان به انديشه او و