تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٢ - شرح آيات

پايبندى به ارزشها و زندگى آزادانه و استقلال و كرامت در پرتو رهبرى و جنبش رسالتى مى‌بينند، و آنان اين همه را در مهاجرت مى‌يافتند.

وانگهى آنان نظر خود را تنها به زندگى دنيا نمى‌دوختند، بلكه با بينش خود به سراى آخرت مى‌نگريستند و توجّه داشتند كه آنجا آينده‌اى است ابدى كه مى‌سزد براى رستگارى در آن بكوشند، گر چه اين امر نياز به فدا كردن تمام چيزهايى داشته باشد كه به عنوان اموال و فرزندان و ذاتهاى خود در دنيا دارند، و از اين رو مؤمنان مهاجر حطام و خس و خاشاك دنيا را بى‌بها مى‌شمردند.

/ ٢٣٥ «يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ‌- در طلب فضل از جانب خدايند.» «وَ أَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌ [٣٠]- و اين فضل به دست خداست كه به هر كه خواهد ارزانى مى‌دارد، و خدا را فضل عظيم است.» دوم- آنان با پروردگار خود با مقياس سود و زيان داد و ستد نكردند، بلكه با بندگى آزادگان هشيار در التزام و مراعات ارزشها بندگى كردند و به تعبّد پذيرفتند، و بلند پروازى آنان به كسب آينده‌اى مادّى حتى اگر بهشت مى‌بود، ارضا و سير نشد، بلكه مى‌بينى كه ايشان از خلال و به وسيله هجرت در جستجوى هدفى بزرگتر برآمده‌اند كه همان خشنودى خداى عزّ و جلّ است.

«وَ رِضْواناً- و خشنودى (خدا).» هر چه بهاى آن خشنودى باشد، از تحمل دشمنى و شكنجه و كشته شدن، و گر چه مخالف هواى نفس و خرسندى خانواده و اجتماع و حكمران باشد، بلكه اگر چه خود را به سبب آن در وضعى بينند كه تمام جهان با آنان مى‌جنگند (هم چنان كه حال جنبشهاى مكتبى اصيل و رهبريهاى مؤمن مخلص مهاجر چنين است كه تمام قدرتهاى استكبارى در جهان از لحاظ سياسى و اجتماعى و اقتصادى و تبليغاتى با آنها مى‌جنگند).