تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٥ - شرح آيات
«يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ- خانههاى خود را به دست خود و به دست مؤمنان ويران مىكردند.» اين رويداد تاريخى و امثال آن با منافع دنيوى و اخروى آن براى انسان سزاوار بررسى و تحليل است، و مؤمنان از ديگران بدين بررسى شايستهترند، زيرا اين بخشى از تاريخ تمدن ايشان است و بيش از هر چيزى به آنان مربوط مىشود و براى آنها اهميّت دارد.
«فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ- پس اى صاحبان بينش، عبرت بگيريد.» اعتبار همان عبور و گذر از ظواهر به حقايق و از رويدادها به پشت پرده وقايع است. و عبرت حقيقى آن نيست كه انسان از بررسى هر رويداد يا قضيهاى تنها انكارى علمى و نظريّات و طرحهايى را بهره گيرد، بلكه افزون بر اين بايد نتايج مذكور در رفتار شخصى او در زندگى منعكس شود و از آنها به مهمترين عبرتها و اندرزها كه همان ايمان به خداى عزّ و جلّ است راه يابد. و جز صاحبان بينش درست به اين غايت نمىرسند. امام صادق (عليه السلام) گفت: «عبرت گيرى جز براى اهل صفا و بينش حاصل نشود»، [٨] و سپس/ ٢٢١ اين آيه را تلاوت كرد.
از مهمترين عبرتهايى كه از اين رويداد تاريخى بهره مىبريم، همان شناخت حكمت و عزّت خدا و اعتماد به پيروزى دادن او به مؤمنان بر رغم شرايط و عوامل معارض و مخالف است. و ما چه قدر بدين عبرت نياز داريم! و در حالى كه امروز در جبهه نبرد عليه دشمنان امّت اسلام ايستادهايم، و بويژه عليه صهيونيستهاى غاصب قرار گرفتهايم، چه قدر بايد به اين بينش مسلّح باشيم و از بررسى آن تجربه تاريخى بهره بريم! [٣- ٤] آيه سوم مىآيد تا ما را در برابر نتيجهاى كه اين نبرد بدان انجاميد قرار دهد، كه خداوند پيامبرش را بر يهوديان پيروزى داد و چيره كرد، پس پيروزى
[٨] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٧٤.