تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٣ - شرح آيات

راهنمايى نخواهد بود.» پس هر كس مى‌خواهد كه از راهى به سوى پروردگار خود هدايت شود بايد براى رسيدن بدو به همو و به اولياء او كه ايشان را وسايل رحمت خود قرار داده است متوسّل شود، و الّا براى خود مذهب و راهى اختراع مى‌كند و بدين سبب خدا گمراهش مى‌سازد، و بايد بداند كه خدا خود به ذات خود دلالت مى‌كند، و هيچ چيزى را دلالتى واضحتر از خود او نيست، و شفيعى جز پس از اذن او به شفاعت وجود ندارد، و بدين سان نيّت خود را براى پروردگارش خالص و ناب مى‌سازد، و حاشا از خدا كه اميد بنده‌اش را نااميد كند.

[٢٤] قرآن به جداسازى خود باز مى‌گردد، ميان كسى كه در دنيا پرهيزگارى كرده و خدا او را از عذاب دوزخ مى‌رهاند و كسى كه تقوا نكرده و در آن عالم چيزى نمى‌يابد كه بدان آتش را از خود دور سازد، و او را مى‌بينى كه در قيامت با چهره خود آتش را از خود باز مى‌دارد.

«أَ فَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ- آيا آن كس كه در روز قيامت با چهره خويش عذاب سخت قيامت را از خود باز مى‌دارد، (همانند كسى است كه بهشتى است)؟» چه عذاب هولناكى است آن عذاب، هنگامى كه جهنم از خشم برشكافته، و آتشها در آن به حالت انفجار درآمده، و گناهكاران را مى‌آورند كه هيچ ثوابى ندارند كه آتش را از آنها دور بدارد، و چهره‌هايشان در معرض آتش قرار مى‌گيرد، همان چهره‌هايى كه بدانها و به گناهش در دنيا مى‌نازيدند، و با دستهاى خود و آنچه داشتند از آن چهره‌ها مواظبت و نگهدارى مى‌كردند.

«وَ قِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ‌- به ستمكاران گفته مى‌شود

به كيفر كارهايى كه كرده‌ايد عذاب را بچشيد.»/ ٤٧٤ همانا گناهان زشتى كه ستمكاران در دنيا مرتكب شده‌اند به صورت آتشهاى برافروخته و كژدمها و ماران مجسّم مى‌شود. آيا به كسى كه با دست خود بمبى هسته‌اى مى‌سازد و سپس خود و سرزمينها را منفجر مى‌سازد توجّه كرده‌اى كه‌