تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦١ - شرح آيات

«وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ‌- و گمراهان از پى شاعران مى‌روند» [٣٣] آمده است

«اين آيه درباره كسانى آمده است كه دين خدا را تغيير دادند؛ و با فرمان خداى عزّ و جلّ مخالفت ورزيدند. آيا هرگز كسى شاعرى را پيروى مى‌كند؟ بلكه اين بيان ناظر بر كسانى است كه دين خود را به رأى خويش بنا نهادند و مردم بر آن پايه از آنها پيروى كردند». [٣٤]/ ١٦٥ در روايتى پشت در پشت از ابى جعفر الباقر (ع) در تفسير همان آيه آمده است كه گفت

«آيا ديده‌اى كسى شاعرى را (از لحاظ كيش و مذهب) پيروى كند؟

بلكه آنان گروهى هستند كه جز از راه دين به فقاهت پرداختند و (خود) گمراه شدند و (ديگران را) گمراه كردند». [٣٥] اين درباره فرهنگ جاهليّت بود، امّا درباره رسالتهاى الهى (بايد گفت) بدين ويژگيها تميز داده مى‌شوند

نخست: اندرز و يادآورى هستند، پس موجب برانگيختن عقل، و سبب بيدار ساختن ضمير، و تشويق فكر هستند، و رساترين حجّت بر راستى و درستى آنها اين است كه با خرد انسان و فطرت توحيدى كه خدا در آن به امانت نهاده توافق و سازگارى دارند.

دوم: بلاغتى آشكار دارند، و در آن پيچيدگى و لفّ و نشر، و تعبيرهاى دشوار، و كلمات ميان تهى و تشبيهات خيالى وجود ندارد، بلكه بيان حقايق با روشنى بسيار است.

سوّم: انسان را از خطرهايى كه فرد و اجتماع را تهديد مى‌كند بيم مى‌دهند، پس رسالتها توان را منفجر مى‌كنند و از هم مى‌گشايند، به جاى آن كه آن را تخدير كنند، و واقعيت موجود فاسد را به جاى آن كه توجيه كنند به باد انتقاد مى‌گيرند، و