تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٧ - شرح آيات

[٥٧] و پس از لذّت همنشينى با همسران در جايگاهى آسوده، لذّت خوراك مى‌آيد، و بهترين خوراك پس از رفع نياز از غذاى ضرور براى انسان خوردن ميوه است، زيرا بهشتيان از خوراكى محروم نيستند تا مانند بشر در دنيا احساس گرسنگى كنند و بدين سبب گاهى به رنج افتند.

«لَهُمْ فِيها فاكِهَةٌ وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ‌- در آن جا هر ميوه و هر چيز ديگر كه بخواهند براى آنان فراهم است.» پس هر چه را بخواهند و بدان ميل داشته باشند در برابر خود مى‌يابند.

[٥٨] و بزرگترين نعمتها همان نعمت حضور در پيشگاه پروردگار مهربان مهر گستر كريم است، و كدامين نعمت والاتر و برتر از نشستن نزد آن دارنده توانمند و دريافت سلام از جانب او و از سخن اوست، افزون بر حالت آرامش و صلح و سازشى كه در آن زندگى مى‌كنند، با توجه به اين كه حالت ايمنى و آرامش و صلح كردارى غالبا از نعمتهاى جسمانى است در حالى كه سلام گفتارى و كلام آرامبخش براى روح نيز نعمت است.

«سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ‌- و سلامى كه سخن پروردگار مهربان است.» [٥٩] در اين جشن نعمتهاى گوناگون، گنهكارانى كه از نعمتها جدا شده‌اند مشاركت ندارند، و در واقع چه محروميّتى بزرگتر از راندن آنها از خوان كريمانه‌اى اين چنين؟ از چه پروردگارى مهربان و از چه سفره‌اى سرشار و رنگين؟! وه، چه خسارت و زيانى بزرگ كه مى‌بينند! «وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ‌- اى گناهكاران امروز كنارى گيريد.» در تفسير على بن ابراهيم پيرامون اين آيه آمده است

/ ١٥١ «چون خدا مردم را در روز قيامت گردآورد، چندان برپاى بايستند كه غرق عرق شوند، آن گاه ندا برآورند: پروردگارا حساب ما را برس و گرچه به آتش رويم، گويد: آن گاه خداى عزّ و جل بادهايى بفرستد كه به ايشان بخورد و مناديى ندا دهد: «وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ‌- اى گناهكاران امروز كنارى‌