تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٨ - شرح آيات

«فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ‌- چنين كس را به آمرزش و مزد ارزشمند مژده بده.» از ابعاد آمرزش در گذشتن از آثار گناهان در واقعيّت خارجى يا در درون نفس است. بيگمان سلطه‌هاى ظالمانه، و نظام اقتصادى فاسد، و نظامهاى اجتماعى عقب مانده، همه از آثار گناهان است، و هنگامى كه از راه خدا پيروى كنيم، و از اولياء او فرمان بريم، خداى سبحان ما را بر گردنكشان و شادخواران هرزه‌طلب پيروز مى‌سازد، و قانونهايى آسان مبتنى بر پايه‌هاى عدل و احسان براى ما وضع مى‌كند، هم چنان كه گرايش و دوست داشتن شهوتها را از دلهاى ما برمى‌گيرد و ما را بر عادات بد چيره مى‌سازد.

به راستى آمرزش مژده‌اى است بس بزرگ، پس خوشا به حال آن كه خدا گناهانش را بيامرزد، و اين آمرزش پاداشى ارزشمند در دنيا با زندگى پرفضيلت و سرشار از نيكبختى و رستگارى، و خرسندى و بهشت خدا را در آخرت براى او فراهم مى‌سازد.

[١٢] بزرگترين هشدارى كه فروتنان بدان پاسخ مى‌دهند و بى‌خبران از آن سودى نمى‌برند، همانا رستاخيز است كه خدا به قدرت خود تمام مردگان را زنده مى‌كند، پس از آن كه اعمالى را كه در زندگى خود انجام داده و پيشاپيش فرستاده‌اند تا هنگام مرگ آنها را استقبال كند يا روش نيك يا بدى كه پشت سر خود به جاى نهاده‌اند.

«إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى‌- ما مردگان را زنده مى‌كنيم،» اين به راستى وعده‌اى راست و درست است.

«وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا- و هر كارى را كه پيش از اين كرده‌اند مى‌نويسيم.»/ ١٠١ از اعمال نيك كه از يك سو به صورت باغهاى بهشت و حور عين مجسّم مى‌شود، يا گناهان كه از سويى ديگر به شكل آتش و افعيها مجسّم مى‌گردد.

«وَ آثارَهُمْ‌- و هر اثرى كه از ايشان باشد،» پس صدقه‌هايى كه مى‌پردازند، و دانشى كه با آن مردم را راهنمايى‌