تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨١ - چارچوب كلى

چارچوب كلّى

پس از قسم خوردن به شأنى با عظمت كه از آن قرآن حكمت آموز است، پروردگار ما سرور آفريدگان (يس) محمد (ص) را مخاطب قرار مى‌دهد و گويد كه او از پيامبران مرسل است و بر راه راست مى‌رود، و اين كتاب (قرآن) فروفرستاده از جانب پروردگار آمرزنده مهربان است و هدف آن هشدار دادن به گروه جاهلان است هم چنان كه به پدرانشان پيشتر هشدار داده شده بود ولى دلهاى آنان چون سنگى سخت شده است و ايمان نمى‌پذيرند. آيا كسى را كه غل بر گردنش نهاده‌اند و سرش به گونه‌اى رو به بالا قرار گرفته كه چيزى را در برابر و پيش پاى خود نمى‌بيند، ديده‌اى؟ آيا چنين كسى مى‌تواند پيرامون خود را بنگرد؟ آيا كسى كه در برابر و پشت سرش سدّى بلند قرار داده‌اند و ديده او را پرده‌اى ستبر فراگرفته مى‌تواند ببيند؟ هرگز ... همچنين هشدار و بيم دادن براى اينان سودى ندارد، خواه به آنها هشدار دهى يا هشدار ندهى، در هر حال/ ٨٤ ايمان نمى‌آورند.

پس در اين صورت قرآن براى كيست؟

در واقع قرآن به كسى هشدار مى‌دهد كه از آن پيروى مى‌كند و هدايت مى‌جويد و از آيات آن اطاعت مى‌كند و در دل از پروردگار رحمان مى‌ترسد و پروا دارد، و اين امر مهلكه‌هايى را كه بدو هشدار داده شده از وى دور مى‌سازد. خداوند بشارت مى‌دهد كه گناهان و لغزشهاى پيشين او را مى‌آمرزد و پاداشى بدو مى‌دهد كه در آن روزى و بزرگوارى باشد، و كمال اين پاداش در آخرت است، آن جا كه مردگان زنده مى‌شوند، و آنچه پيشاپيش براى زندگى خود در آن جا فرستاده‌اند و آثارى كه پشت سر خود (در اين عالم) بر جاى نهاده‌اند همه نوشته و ثبت شده است.

(و اين رسالت (يعنى اسلام) بر اساس و به دنبال رسالتهاى الهى پيش از خود آمده است) و قرآن اهل قريه‌اى را مثال مى‌زند كه فرستادگان و رسولان بدان درآمدند، آن گاه به بيان شبهه‌هاى خيالى آن مردم مى‌پردازد و آنها را در مرحله‌