تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣ - شرح آيات

برنامه و راه كتاب خدا تنظيم مى‌كنند و بر آن تطبيق مى‌دهند.

٢- وَ أَقامُوا الصَّلاةَ- و نماز مى‌گذارند.» يعنى نماز را با شرايط و در اوقات خود مى‌گزارند، چنان كه نماز مانع فحشاء و كارهاى ناشايست مى‌شود.

٣- «وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً- و از آنچه به آنها داده‌ايم پنهانى و آشكار انفاق مى‌كنند.» پنهانى، از آن رو كه دور از ريا و هر گونه بت (و جانشينى مفروض براى خدا) است، و آشكار از آن رو كه با طاغوت مى‌ستيزند، بدين معنى كه به وسيله انفاق با بت نفس خود و نيز با طاغوت زمان خويش مبارزه مى‌كنند و مى‌ستيزند.

هر چيزى را انفاق و زكاتى است، زكات دانش نيز انتشار آن، و زكات جاه و منزلت بذل آن، و زكات مال بخشيدن آن است.

/ ٥٤ ٤- «يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ- اميدوار به تجارتى هستند كه هرگز زيان نمى‌كنند.» از خدا اميد دارند كه گردنشان را از آتش برهاند، و آيا تجارت كسى با خداى پيروزمند آمرزنده زيان مى‌بخشد؟

از مجموع آيات در اين سياق و بويژه اين آيه و آيه‌اى كه پيشتر در بيان سرانجام مكر گذشت و بيان كرد كه مكر به نابودى منجر مى‌شود «وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ- و مكرشان نيز از ميان برود» [٢٥] درمى‌يابيم كه بر انسان واجب است براى رسيدن به هدفهاى مشروع خود راهى درست را برگزيند تا كامياب شود، زيرا «إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ‌- سخن خوش و پاك به سوى خدا بالا مى‌رود و كردار نيك است كه آن را بالا مى‌برد» [٢٦] امّا كسانى كه راههاى پيچ در پيچ را برمى‌گزينند و مى‌خواهند با مكر و نيرنگ به هدفهاى خود