تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٦ - شرح آيات

چيزهايى است كه/ ٥٢٦ در نفس هراس بر مى‌انگيزد، پس خدا مى‌خواهد اطمينان و اميد را بر بندگان خود درآورد و از اين رو مستقيما به آنان وعده نجات از عذاب و آسودگى خيال مى‌دهد.

«وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ‌- خدا پرهيزگاران را به سبب راه رستگارى كه در پيش گرفته بودند مى‌رهاند.» «المفازة» از فوز و معناى آن نجات و رستگارى است، و مؤمنان به وسيله پرهيزگارى خود نجات مى‌يابند.

«لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ- به آنها هيچ بدى نرسد.» و بدى (يا گزند) كمتر از عذاب است.

«وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌- و از اندوه به دور باشند.» طبيعت آدمى چنين است كه چون انسان پاداش كار خود را بيابد و شخصى افزون طلب باشد بيگمان غالبا آن پاداش را اندك مى‌شمارد و معتقد است كه كار او از آن بيشتر و بزرگتر بوده است، امّا مؤمنان پاداش خود را افزونتر از كردارشان مى‌دانند و نفوسشان از آن خرسند مى‌شود، و بر كارى كه كرده و پيشاپيش فرستاده‌اند يا انفاق و گذشتى كه از مال يا جان خود كرده‌اند اندوه نمى‌خورند، زيرا ايشان پاداش خود را به روز قيامت افزونتر مى‌دانند و به راستى نيز آن پاداش به مراتب بيشتر از چيزى است كه توقّع داشته‌اند، بنا بر اين اندوهگين نمى‌شوند.

[٦٢] پروردگار ما از خلال قرآن خود را به ما مى‌شناساند.

«اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَكِيلٌ‌- خداست كه آفريدگار هر چيزى است، و او نگهبان هر چيز است.» يعنى نگهدارنده و مسلّط و مدبّر، و اين آيه انديشه تفويض و وانهادن را كه مى‌گويد خداى تعالى چيزها را بيافريد و سپس آنها را به حال خود وانهاد، درهم مى‌شكند.

[٦٣] «لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌- كليدهاى آسمانها و زمين از آن اوست.»