تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٢ - شرح آيات

آگاه و هشيار باشد.

«إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ‌- تو مى‌ميرى و آنان نيز مى‌ميرند.»/ ٤٨٣ وقتى پيامبر (ص) با وجود عظمت و جلال و مقام خود رحلت مى‌كند، آيا يك تن از ما باقى مى‌ماند؟ خداى تعالى گويد: «وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ‌- ما پيش از تو هيچ بشرى را جاويدان نساخته‌ايم، چه سان اگر تو نيز بميرى آنها جاويدان بمانند؟» [٤١].

به نظر چنين مى‌رسد كه اين خطاب تنها اختصاص به پيامبر خدا (ص) ندارد، و هر كس كه قرآن بخواند مورد اين خطاب است، زيرا قرآن به زبان (به در مى‌گويم، ديوار تو گوش كن) نازل شده است.

بدين سان اين آيه در نفوس ما هشيارى و بيدارى را برمى‌انگيزد و به اعصاب ما لرزه مى‌اندازد و در خرد ما پويايى پديد مى‌آورد و در دلهايمان آرامشى به وجود مى‌آورد، پس چه بزرگ هيبتى است مرگ را، اين درى كه رفت دارد و برگشت ندارد، و هر كس از آن بگريزد نجاتى از دست آن ندارد، كجا رفتند عزيزان ما كه هر روز آنان را بر دوش خود به گورستان رفتگان مى‌بريم، و در برابر كالبدهايشان هراسان مى‌ايستيم و در گوش خود نداى حق را مى‌شنويم كه در آن لحظه مى‌گويد