تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥٣ - شرح آيات

سرچشمه‌هايى پياپى بر مدار قانون مى‌جوشد و مى‌شكافد ... آيا دست قدرت الهى را مشاهده نمى‌كنيد كه آفرينش را به بهترين صورتى تنظيم كرده است؟! «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً- آيا نديده‌اى كه خدا از آسمان باران فرستاد؟» چگونه بادها را براى بردن ابرهاى سنگين از فراز درياها به كار گرفت، و چگونه آنها را از جريانهاى سرد عبور داد، و چگونه با جنبش بادها در فضاى آسمان آنها را بارور و باران‌زا كرد؟! سپس چگونه آنها را به جايى كه فرمان داد بار خود را فرو گذارند، هدايت كرد؟ تبارك اللَّه، پروردگار قدرت و رحمت.

آب همان آب است، ولى آن را به دو بخش تقسيم مى‌كند، بخشى كه بى‌درنگ به مصرف مى‌رسد، و بخشى كه در درون زمين انباشته مى‌شود.

«فَسَلَكَهُ يَنابِيعَ فِي الْأَرْضِ‌- و آن را چون چشمه‌سارهايى در زمين روان گردانيد.» از بهار تا پاييز، و از زمستان تا گرماگرم تابستان.

«ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً مُخْتَلِفاً أَلْوانُهُ‌- آن گاه به وسيله آن كشته‌هاى رنگارنگ برويانيد،» پس با آبى يكسان خدا گياهانى گوناگون پديد مى‌آورد.

«ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا- سپس همه خشك مى‌شوند و مى‌بينى كه زرد شده‌اند.» هنگامى كه ميوه‌ها برسد و دانه‌ها خشك شود، در حال خود نمى‌ماند، بلكه پس از سبزى رنگ به زردى مى‌زند، و اين آمادگى براى درو و برداشت آنهاست.

«ثُمَّ يَجْعَلُهُ حُطاماً- آن گاه خردشان مى‌سازد.»/ ٤٦٣ خرده ريزه‌هايى كه باد آنها را مى‌پراكند، و حطام خس و خاشاكى است كه از گياه حاصل مى‌شود، آيا آثار قدرت و تدبير را در تمام اين دوره زندگى زودگذر نمى‌بينيد؟!